مجموع: 5,476,500,000 تومان
صنعت بازیهای ویدیویی در طول تاریخ خود شاهد پروژههای پرهزینه و طولانیمدت زیادی بوده است، اما هیچکدام از آنها پدیدهای به نام بودجه بازی Star Citizen نمیشوند. پروژهای که کار خود را به عنوان یک ایده بلندپروازانه برای احیای سبک شبیهساز فضایی آغاز کرد، اکنون در سال ۲۰۲۶ میلادی به یک نقطه عطف مالی دست یافته است که بسیاری از بزرگترین شرکتهای ناشر بازی در جهان حتی رویای آن را هم در سر نمیپرورانند.
بر اساس جدیدترین گزارش مالی و آمارهای زنده منتشر شده، بودجه بازی Star Citizen که کاملاً از طریق کمکهای مردمی و پیشفروش تجهیزات دیجیتالی تامین میشود، رسماً از مرز ۱ میلیارد دلار عبور کرده است.
این رقم نجومی در حالی ثبت میشود که بازی مذکور پس از گذشت نزدیک به یک و نیم دهه، هنوز در فاز آلفا قرار دارد و نسخه نهایی آن موسوم به نسخه 1.0 فاقد هرگونه تاریخ عرضه مشخصی است.
داستان این سرمایه افسانهای به اواخر سال ۲۰۱۲ میلادی بازمیگردد. کریس رابرتز (Chris Roberts)، بازیساز باسابقه و خالق عناوین ماندگاری چون Wing Commander و Freelancer، کمپینی را در پلتفرم کیکاستارتر راهاندازی کرد. هدف اولیه او جذب حدود ۲.۱ میلیون دلار بودجه از سوی ۳۵ هزار پشتیبان (Backer) بود تا ثابت کند بازار همچنان تشنه بازیهای شبیهساز پرواز فضایی عمیق و هاردکور است. استقبال اوليه فراتر از حد تصور بود، اما این تازه آغاز ماجرا به شمار میرفت.
پس از پایان موفقیتآمیز کمپین کیکاستارتر، استودیوی تازهتاسیس کلاد ایمپریوم گیمز (Cloud Imperium Games) تصمیم گرفت فرآیند جذب سرمایه را به طور مستقل روی وبسایت رسمی بازی ادامه دهد.
رابرتز با اتکا به استراتژیهای بازاریابی هوشمندانه، فروش بستههای دسترسی پیش از موعد و معرفی سفینههای فضایی مجازی با طراحیهای خیرهکننده و جزییات فنی بینظیر، توانست جریانی مستمر و دائمی از درآمد را ایجاد کند؛ جریانی که در طول ۱۴ سال گذشته هرگز متوقف نشده و اکنون در ماه مه سال ۲۰۲۶ به ایستگاه یک میلیارد دلاری رسیده است.
بخش عمدهای از این بودجه سرسامآور از طریق فروش سفینههای درونبازی تامین میشود. استودیو CIG سیستمی را پایهگذاری کرده است که در آن کاربران میتوانند سفینههایی را که گاهی اوقات هنوز حتی در بازی پیادهسازی نشدهاند و تنها در حد یک کانسپت آرتیستیک هستند، با قیمتهایی از چند ده دلار تا چندین هزار دلار پیشخرید کنند.
این رویکرد همواره مورد انتقاد شدید بخشی از جامعه گیمرها و تحلیلگران بوده است. منتقدان این مدل تجاری را نوعی فروش داراییهای ناموجود یا «پروژه رویافروشی» میدانند. در طرف مقابل، حامیان پرشور بازی که خود را “شهروندان ستارهای” نامیدهاند، معتقدند که پرداخت این مبالغ، سرمایهگذاری برای ساخت بازی ایدهآلی است که هیچ ناشر سنتی (مانند الکترونیک آرتز یا یوبیسافت) به دلیل ریسک بالا و ابعاد بیش از حد بزرگ، حاضر به تامین مالی آن نمیشد.
دلیل اصلی طولانی شدن فرآیند ساخت و مصرف این بودجه بیسابقه، پدیدهای به نام “Featuritis” یا همان گسترش مداوم و بیرویه قابلیتهای بازی است.
استار سیتیزن قرار نیست فقط یک بازی پرواز فضایی باشد؛ این پروژه ترکیبی از یک شبیهساز پرواز، یک بازی شوتر اول شخص تیکتیکال، یک بازی نقشآفرینی کلان (MMORPG) با اقتصاد پویا، و یک شبیهساز زندگی دوم در کهکشان است. توسعه فناوریهای زیرساختی مانند سیستم جابهجایی سرور بدون وقفه (Server Meshing) و پردازش یکپارچه سیارات در مقیاس واقعی، سالها زمان و صدها میلیون دلار هزینه تخصیص داده شده را به خود بلعیده است.
علاوه بر بخش آنلاین، استودیو کلاد ایمپریوم همزمان در حال توسعه یک بخش داستانی و تکنفره مجزا به نام Squadron 42 است که از بازیگران مطرح هالیوودی نظیر مارک همیل و گاری اولدمن در آن استفاده شده است. اگرچه در سالهای گذشته اعلام شد که بخش تکنفره به مراحل پایانی تولید نزدیک شده، اما ساختار کلی بازی اصلی همچنان در وضعیت نسخه آلفا قرار دارد.
عبور بودجه بازی Star Citizen از مرز ۱ میلیارد دلار ثابت میکند که مدل سرمایهگذاری جمعی در صورت وجود یک ایده جذاب و جامعه کاربری وفادار، قدرتی معادل بزرگترین غولهای والاستریت دارد. با این حال، دستیابی به این رکورد تاریخی فشارها را بر روی کریس رابرتز و تیم مدیریتی او برای ارائه یک محصول نهایی و پایدار بیشتر خواهد کرد.
در سال ۲۰۲۶، جامعه بازیهای ویدیویی بیش از هر زمان دیگری خواستار خروج بازی از فاز بتای همیشگی و مشخص شدن یک پنجره زمانی دقیق برای عرضه نسخه نهایی است. باید دید آیا این تزریق مالی بینظیر سرانجام قفل عرضه رسمی این کهکشان دیجیتالی را خواهد شکست یا خیر.
